در اين ميان، تلويزيون نقش اصلي و مهم تري بازي مي کند که با هيچ ابزار ارتباطي ديگري ( حتي راديو و به خصوص؛ شبکه پيام که به پخش پيام هاي ترافيکي اختصاص دارد) قابل مقايسه نيست. تلويزيون همان قدر مي تواند به عنوان يار دوازدهم تيم ملي فوتبال ايران در رسيدن به دروازه جام جهاني موثر باشد که در ترميم احساسات يا کاهش حساسيتِ بخشي از ايرانيان؛ نسبت به کشيده شدن کاريکاتوري در يکي از روزنامه هاي صبح.
به اين ترتيب مي توان انتظار داشت تهيه کنندگان سينما و برنامه سازان تلويزيوني که تصميم گيرنده هاي اصلي توليد فيلم در ايران به حساب مي آيند، به جاي فکر کردن به حاميان مالي ( اسپانسرها) و ساخت برنامه هايي که تنها، قابليت سرمايه گزاري مشارکتي با ساير نهاد هاي دولتي را داشته باشد کمي هم به فکر تصحيح رفتارهاي اشتباه ساکنان شهرهاي کوچک و بزرگ  باشند. واقعيت اين است که بايد دست از تعارف برداشت و واقعيت را پذيرفت. طومار زندگي امروز  ما در طوفان ترافيک پيچيده شده و با رشد ساعت افزون تعداد ماشين هايي که در رگ شهرهاي بزرگ و کوچک جاري مي شود، بايد انتظار وضعيتي بدتر و دشوارتر از اين را هم کشيد. ضمن اين که بايد پذيرفت با اهداي جايزه به فيلم هايي که به صورت تلويحي رعايت قوانين راهنمايي و رانندگي را پيشنهاد مي کنند نمي توان به باز شدن گره کور ترافيک اميد چنداني داشت.  البته اگر راننده هايي که روزانه چندين و چند ساعت در چنگال اين هيولا گرفتار مي شوند، از روش ها و مهارت هاي حفظ خون سردي برخوردار باشند و البته در کنار رعايت حق تقدم، از بوق زدن هاي بي مورد و ممتد (که باعث باز شدن راه هم نمي شود!) دوري کنند، راحت تر مي توان با اين غول کنار آمد و مهارش کرد. بايد باور کرد که عارضه  کم يا ناشنوايي ِ بخشي از شهروندان( بر اثر آلودگي شديد صوتي)، خطري جدي است که به طور قطع در چند سال آينده گريبان مردم شهرهاي آکنده از ترافيک ( نظير تهران) را خواهد گرفت. پس چرا مثل آگاهي سازي عمومي نسبت به ويروس مهلک ايدز يا قرص هاي مرگ بار اکستازي و... چيزهايي نظير اين، کمي دير اقدام کنيم و از امروز به فکر نباشيم ؟ اصلاً چرا از امروز مردم خود را بيمه نکنيم؟ بايد اين نکته را باور کرد که يافتن راهي براي حل اين مشکل چندان هم دشوار نيست؛ تنها، مرد ره مي خواهد و... فکر و...عمل.