«اگر در جامعه‌ای هشتاد میلیون جمعیت داشته باشید و هفتاد و نه میلیون و نهصد و نود و نه هزار و نهصد و نود و نه نفرشان را قانع کنی که آفتاب به درد نمی‌خورَد، آن یک نفر که قبول ندارد، خودش [به‌تنهایی] یک ملت است! ملت ایران هیچ‌وقت از یاد و از بین رفتنی نیست؛ چون همیشه هستند کسانی که نگهبان این حقیقت لایزال هستند؛ چه از طریق ادبیات، چه عرف جامعه، چه فلسفه، چه تاریخ، و چه، توارث ژنتیکی‌. صرف‌نظر از آن‌چه که اتفاق می‌افتد، پایداریِ ایرانی یک مساله‌ی قطعاً ثابت شده است؛ و نه تنها ایرانی که ایران هم همیشه برقرار و استوار خواهد ماند.»

اين‌ها بخشی از گفته‌های زنده‌ياد فریدون گُله است که در مستند فریدون گُله کجاست؟ (رضا درستکار) مورد استفاده قرار گرفت. یادش‌به‌خیر! ده دوازده سال پيش وقتی با رضا چابکرو (راستی، رضا چابکرو کجاست؟) روی تدوین این فیلم کار می‌کردیم هر بار که تصمیم می‌گرفتیم از این گفته‌ی گُله استفاده کنیم احساس می‌کردیم او در هنگام گفتن این حرف‌ها کمی جوگیر شده و مثل سیاستمدارها بیش‌تر در پیِ ارائه‌ی جملات قصار بوده است! اما امروز که حسن روحانی در انتخابات ریاست جمهوری‌ پیروز شده ناخودآگاه یاد آن گفته‌ی‌ خدا بیامرز گُله افتادم و با خودم فکر کردم حرف او چه‌ درست بوده است: «اگر در جامعه‌ای هشتاد میلیون جمعیت داشته باشید و هفتاد و نه میلیون و نهصد و نود و نه هزار و نهصد و نود و نه نفرشان را قانع کنی که آفتاب به درد نمی‌خورَد، آن یک نفر که قبول ندارد، خودش [به‌تنهایی] یک ملت است.»
پیروزی دكتر حسن روحانی در انتخاباتی چنین دشوار و پیش‌بینی‌ناپذیر، نشان می‌دهد ایمانِ آن «تنها یک نفر» که ماجرای «به درد نخوردن آفتاب» را قبول نداشته، بیش‌تر از «هفتاد و نه میلیون و نهصد و نود و نه هزار و نهصد و نود و نه نفر» دیگر بوده؛ و حق طبیعی اوست که نفس عمیق و در سینه نگه‌داشته‌ی خود را حالا با صدای بلند بیرون بدهد. البته موج کارشکنی‌هایی که می‌تواند از فردای تنفیذ حکم یا حتی دو سه روز پس از آن به راه بیافتد شاید آن «یک نفر» را به این نتیجه برساند که ای‌کاش بر حرف خود پافشاری نکرده و رویای «دولت» را با «قدرت» تنها گذاشته بود.
در مجموع، مهم‌ترین پیام برگزاری این دوره از انتخابات، «پایداری» و استقامت هموطنانی بود که به تعبیر مرحوم گُله، حالا دیگر «یک مساله‌ی ثابت شده است.» ایرانیانی که مصائب، تلخی‌ها و دشواری‌های زندگی در چند سال گذشته را بزرگوارانه نادیده گرفتند و پای صندوق‌های رای رفتند تا پیروزی قاطعِ رسانه بر شايعه را این‌بار به چشم خود ببینند. در شرایطی چنین حساس و مهم، پژواک حرف زنده‌یاد گُله، البته در ذهن امثال من طنین دیگری دارد: «نه تنها ایرانی که ایران هم همیشه برقرار و استوار خواهد ماند.»
و آرزوی قلبي من هم این است. چنین باد!