یکی از آن هنرآفرینان/ نگاهی به مجموعه مستند «صنایع دستی ایران» ساختهی حمید سهیلی
مجموعهی مستند «دیدار از کارگاههای صنایع دستی» را میتوان یکی از ارزشمندترین یادگارهای حمید سهیلی شاید حتی برای نسل و نسلهای بعد به شمار آورد. مجموعهای کمنظیر که البته سالها قبل دربارهی هنری سودآور و بومی با ویژگیهای صنایع دستی ساخته شده و در آن تصویرهایی به ثبت رسیده که باید پذیرفت یا امکان تکرار آنها وجود ندارد و یا بهندرت تکرارشدنی است. این مجموعهی مستند، در بر گیرندهی دورانی (شاید بتوان گفت نسبتاً دور) و زمانی است که شهر زیبای اصفهان و در قلب آن، میدان تاریخیِ نقش جهان، مهد بیهمتای این دستساختههای هنرمندان و صنایعکاران ایرانی بود و خوشبختانه برخلاف امروز که در شیشهبندِ برخی فروشگاهها نمونههایی از صنایع دستیِ هندوستان، چین و حتی اروپا دیده میشود، ارائهی محصولاتی از این کشورها در آن محدوده جایی نداشت.
سهیلی در این مجموعه تلاش میکند تا در حد بضاعت خود و البته زمان قسمتهای مختلف آن به گوناگونی، تنوع و جلوهگریِ محصولات صنایع دستی ایران در زندگی روزمّرهی مردم ایران بپردازد. به همین خاطر در ابتدای این مسیر و در بخش «دیدار از کارگاههای صنایع دستی» بی آن که ترتیب یا تقدم و تاخر خاصی در نظر بگیرد، از سفالگری و نساجی و طراحی کاشی هفترنگ و معرق گرفته تا هنرِ نساجی و در نهایت، گلچینی از دستبافتهای ایرانی را در قاب تصویر به مخاطبان فیلم خود عرضه میکند. متن کامل را در ادامهی مطلب بخوانید.
سینمای ایران در سال گذشته استقبالی رویایی را پشت سر گذاشت. استقبالی چندین و چند میلیاردی که بیش و پیش از هر چیز بر این نکته صحه میگذارد که مخاطبان ایرانی «غیرقابل پیشبینیترین» تماشاگران سینمای جهان هستند. تماشاگرانی که در روزهای نوروز 95 تا پیش از طلوع آفتاب در سینماها ماندند و اواخر تابستان (همزمان با آغاز نمایش فروشنده اصغر فرهادی) حتی برای سانسهای پیش از طلوع آفتاب هم بلیت تهیه کردند! بخشی از این استقبال را میتوان و باید به حساب علاقهی عمومی به «سرگرمی» گذاشت. عنصری که هر زمان سینمای ایران به آن توجه و علاقه نشان داده موفق بوده و هر زمان آن را دست کم گرفته باعث شده گیشهها سیر نزولی فروش را تجربه کنند. 
این وبلاگ تلاش ناچیزیست برای انتشار نوشتههایی دربارهي سینما، تلویزیون و ادبیات.