فرصتی برای تجسم گذشتههای دور/ گزارشی از نمایش مستندهای «آثار عجم» و «شاهجهان»
بعدازظهر روز یکشنبه بیست و چهارم تیرماه سالن سینماحقیقت مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، میزبان نمایش و سپس نقد و بررسی مستندهای «آثار عجم» و «شاهجهان» هر دو از ساختههای حسن نقاشی بود.
در ابتدای این جلسه که با حضور شاهین شجریکهن بهعنوان منتقد مهمان برگزار شد، حسن نقاشی در پاسخ به پرسش ناصر صفاریان (مجری برنامه و مسئول جلسههای نمایش فیلم) دربارهی انگیزهی خود از ساخت این فیلمها گفت: «تاریخ معاصر برایم همیشه نوعی دلمشغولی بوده و من همواره با نگاهی بومی به این مقوله نگاه کردهام. به عنوان مثال همیشه دلم میخواسته بدانم در گذشتههای دور و در ولایتهای مختلف ایران چه اتفاقات جالب و مهمی رخ داده است.»
وی مواجهه با زندگی پرویز شاهجهان را نقطهی آغاز تولید فیلمی دربارهی او دانست و افزود: «نخستین جذابیت چنین سوژهای برایم این بود که متوجه شدم این شخصیت هم مثل من در یزد به دنیا آمده؛ و به همین دلیل هر بار که در کوچه پس کوچههای قدیمی این شهر تاریخی قدم میزدم با او بیشتر همذاتپنداری میکردم.» متن کامل این گزارش را در ادامهی مطلب بخوانید.
شامگاه یکشنبه هجدهم تیرماه فیلم مستند «خرابات» در سالن سینماحقیقت مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به نمایش درآمد و سپس نقد و بررسی این فیلم با حضور خسرو دهقان بهعنوان منتقد مهمان برگزار شد.
در ابتدای مستندی که زندهیاد حمیده رضوی از پشت صحنهی فیلم کپی برابر اصل ساخته، کیارستمی رو به کارگردان/تصویربردار میگوید: «خوب نیست...دوربینت پایینه...دوربینت باید اینجا باشه.» و با دست به جایی در مقابل صورت خود اشاره میکند. چند لحظه بعد، کیارستمی که از سازندهی فیلمِ پشتصحنه خواسته تا نمایشگر دوربین دیجیتال را رو به او برگرداند وقتی تصویر خود را میبیند، به اطراف نگاه میکند و میگوید: «برو اونورتر.» در نمای بعدی کیارستمی که ظاهراً اینبار کموبیش از نتیجهی کار راضی به نظر میرسد میگوید: «خودمو کُشتم تا زاویهی دوربینت رو با من لِوِل (همسطح) کردی!» نیازی به گفتن ندارد که خانم رضوی این صحنه را در فیلمش گذاشته تا نشان بدهد ایرادهای فنی فیلمش (خصوصاً صدابرداری غیرحرفهای آن) ربطی به دیدگاههای کمالگرایانهی کیارستمی ندارد؛ و ایرادی هم اگر هست متوجه خود اوست. گذشته از این شجاعت و اعتراف حرفهای، آنچه که در این مستند اهمیت دارد ثبت غیر مستقیم بخشی از سلیقه یا سبک کیارستمی در زمینهی فیلمسازی است. یعنی قرار دادن دوربین در جایی همسطح با سوژه یا سوژهها که از گذشته تا امروز در اغلب فیلمهای او تکرار شده است. متن کامل را در 
بعد از ظهر روز یکشنبه یازدهم تیرماه فیلم مستند «گلدونه، مشرحیم، صغرا و دیگران» ساختهی همایون امامی در سالن سینماحقیقت مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به نمایش درآمد و سپس جلسهی نقد و بررسی این فیلم با حضور رامتین شهبازی به عنوان منتقد مهمان برگزار شد.
اول تیرماه، زادروز زندهیاد عباس کیارستمی است. فیلمسازی که اگر زنده بود اینک وارد هفتاد و هفت سالگی شده بود. سال گذشته (در نهمین شمارهی فصلنامهی «سینماحقیقت») گزارش تحقیقی مفصلی نوشته بودم دربارهی فیلمهای مستند و داستانی مختلفی که از زوایای مختلف به این فیلمساز سرشناس جهانی پرداختهاند. فهرست نسبتاً کامل این فیلمها را در 
این وبلاگ تلاش ناچیزیست برای انتشار نوشتههایی دربارهي سینما، تلویزیون و ادبیات.