از قلعه‌ی پرتغالی‌ها تا کوه بیستون/ گزارشی از نمایش مستندهای «پرنیان» و «پسر ویشتاسپ»

از راست: عباس صاحب، علی‌اکبر ولدبیگی و اُرُد عطارپور

کانون فیلم خانه سینما در تازه‌ترین برنامه‌ی خود که با همکاری انجمن کارگردانان مستند برگزار شد شاهد نمایش و نقد و بررسی فیلم‌های «پرنیان» (به‌ کارگردانی اُرُد عطارپور) و «پسر ویشتاسپ» (ساخته‌ی عباس صاحب) بود.
در ابتدای این برنامه که بعدازظهر شنبه بیست و یکم دی‌ماه برگزار شد مصطفی شیری به نمایندگی از انجمن کارگردانان مستند، سانحه‌ی دردناک سقوط هواپیمای اکراینی که به مرگ یک‌صد و هفتاد و شش سرنشین آن منجر شد را تسلیت گفت و سپس از علی‌اکبر ولدبیگی دعوت کرد تا به عنوان کارشناس، مهمان این نشست نقد و بررسی باشد.
ولدبیگی نیز در ابتدای صحبت‌های خود فیلم‌های به نمایش درآمده را «از جمله مستندهای دوست‌داشتنی سال‌های اخیر» توصیف کرد و ضمن اشاره به «باستان‌شناسی» به عنوان «موضوع و دغدغه‌ی مشترک این دو فیلم» گفت: «در فیلم «پرنیان» با برشی از زندگی و شخصیت دکتر اسماعیل یغمایی (باستان‌شناس کهنه‌کار و قدیمی) روبه‌رو هستیم که دامنه‌ی فعالیت بسیار گسترده‌ای دارد و یکی از تاثیرگذارترین باستان‌شناسان کشور ما به حساب می‌آید.»
وی که خود، فیلم‌برداری فیلم «پرنیان» را نیز برعهده داشته، در ادامه‌ی صحبت‌های خود با اشاره به شخصیت محوری این فیلم به عنوان جذاب‌ترین عنصر وجودی «پرنیان» گفت: «دوربین در این فیلم هرگز اغواگری نمی‌کند و تنها در دو بخش از آن با حرکت تصویر روبه‌رو هستیم که جزو نیازهای فیلم به حساب می‌آید.» متن کامل را در ادامه‌ی مطلب بخوانید.

ادامه نوشته

حافظه‌ی ماندگار زمین/ گزارش نمایش «ایران فراسو» در کانون فیلم خانه سینما

پوستر «ایران فراسو»

تازه‌ترین برنامه‌ی کانون فیلم خانه سینما که با مشارکت انجمن کارگردانان مستند برگزار شد، به نمایش و نقد و بررسی دو قسمت از مجموعه مستند «ایران فراسو» ساخته‌ی علی‌اکبر ولدبیگی اختصاص داشت.
در ابتدای این نشست که مهرداد فراهانی به عنوان منتقد مهمان در آن حضور داشت، ولدبیگی در پاسخ به پرسش مجری برنامه (محسن سخا) درباره‌ی انتخاب بناهای تاریخی برای سوژه‌ی فیلم خود گفت: «بیش از دو دهه است که فیلم‌های تاریخی می‌سازم. در حقیقت، زندگی من مثل آن‌چه که اورهان پاموک در کتاب «روزگار نو» نوشته با مطالعه‌ی یک کتاب متحول شد و از آن به بعد هراس این را داشتم که مثل او از فضای خاص آن کتاب بیرون بیایم. به تعبیری بهتر تاریخ همواره برایم چنین جاذبه‌ای داشته است.»
 وی هم‌چنین گفت: «به همین دلیل وقتی وارد سایت‌های تاریخی می‌شوم گویی وارد مکانی می‌شوم که مرا در خود می‌بلعد. سایت‌هایی که مثل موزه‌ها محل دفن اشیاء به حساب می‌آیند و اجازه می‌دهند تا آدم‌ها خود را در زیر سایه‌ی تاریخ رها کنند.» متن کامل را در ادامه‌ی مطلب بخوانید.

ادامه نوشته