اگر ناموفق بودن فيلمسازان سينمای ايران در قاب تلويزيون را يك اصل ندانيم و به برخی نمونه‌های كم‌فروغ سال‌های اخير دل‌خوش كنيم، آن‌وقت شرايطی پيش می‌آيد تا مجموعه‌ای با ويژگی‌های روزگار قريب را يكی از شاخص‌ترين توليدات سال‌های اخير بدانيم؛ خصوصاً وقتی مصائب توليد آن (يعنی همان‌چيزی كه فيلمساز در اين گفت‌وگو به آن پرداخته) را دريابيم و ماراتون خستگی‌ناپذير تلاش برای پيوند توليد آن به پخش را به چيزی در حد معجزه تعبير كنيم! گفته‌های كيانوش عياری را که می توانید در ادامه مطلب بخوانید بازگوكننده چنين شرايطی است.